Bylo lato.
Gorace.
Upalne.
Bez deszczu.
Dlatego tez wiekszosc ludzi zyje tak nierealnie.
Strumienie i jeziora umarly.
Morza skurczyly sie ze strachu przed sloncem.
Ptaki nie wzbijaly sie w blekitne niebo - czekaly.
Deszcz jednak nie nadszedl.
Poniewaz zewnetrzne obrazy uwazaja za rzeczywistosc,
Ludzie umierali.
Zwierzeta cierpialy.
Po lecie nadeszla jesien.
Upalna.
a swego wlasnego swiata wcale nie dopuszczaja do glosu.
Bez wiatru.
I bez deszczu.
Wszystko na ziemi umarlo.
A ona matka wszelkiego zycia popekala ze zgryzoty.
Mozna byc wtedy nawet szczesliwym.
Wtedy słonce zrozumialo.
Dotarlo do niego to co uczynilo.
Poczulo sie winnym.
Winnym smierci.
Lecz z chwila gdy pozna sie juz raz tamto inne ja,
Nie moglo sobie wybaczyc swego wystepku.
Ze smutkiem i ciezarem winy.
Zmienilo sie w czarna dziure.
Odeszlo.
nie ma sie już wyboru i nie mozna isc droga, ktora wybiera wiekszosc.
Komentarze: